شاید اشتباه می کنم

من همیشه حس کرده ام دلیل هایم برای شادی و نگاهم برای زیستن با همه آدمهای اطرافم فرق می کند

اصلا همیشه گمان می کنم شاید آنوقت که داشتم در اتاق تاریک و سرخ و تنگ درون مادرم رشد می کردم اتفاق مجهولی برایم افتاد.شاید همان وقت دزدی بی هوا آمد و چیزی را از من دزدید درست وقتی من خواب بودم، و از آن وقت تا الان من هم یک چیز را گم کرده ام و هم سرنوشتم با بقیه به طرز مرموزی تفاوت دارد

شاید اشتباه می کنم

اما گاهی مثل حالا به تنگ می آیم.نفس هایم توی نایم گیر می کند و بوی نا می گیرد.گاهی ازین بوی ماندگی خودم حالم بد میشود مثل حالا.

توی خواب های نوجوانیم شبی دیدم مادری خندانم و کودکی بس زیبا به دست دارم و اورا "دنیا" صدا می زنم و حتی او را به دست نزدیک ترین هایم نمی دهم.نمی دانم کار این روزگار عجیب است شاید آن دنیا اکنون برای بزرگ شدنش دارد مرا به بازی می گیرد..

سختم است.توی نماز گریه ام گرفت.بین الرحمن الرحیم از تو پرسیدم چرا دست های من در عین بلندی اینقدر کوتاهند؟؟؟این همه سال گذشت و حالا هم دست من از زندگیم،از عشق،از احساسم،از تو کوتاه است،توی نمازم تو اشک هایم را پاک کردی.من دست هایت را دیدم.اما دلم هنوز بی تاب است..از تو می پرسم مهربان من!خدای خوبم!دوست شبهای زارم که حالا فقط چند ماه است تو را یافته ام.تو بگو وقتی این همه شکستنی ام چرا سنگ ها فقط پیش پای من می افتد؟توی حیات الآنم باید غصه ها و زجرهای بانویی دیگر را تصور کنم و من به دوش بکشم سوالات بی جوابش را!چرا چنینم؟من برای یافتن آن دزد بی رحم می خواهم آگهی،می خواهم مژدگانی بدهم تمام شادی هایم را.تمام شانس و احتمالات خوشبختی فرداهایم را.دیگر دیر است.من ۲۳ سال بی آن حس گنگ که نامش را نمی دانم زیسته ام آن را هم به آن دزد می بخشم.

فقط من به دنبال نام آن احساس گنگ می گردم.همین!
می خواهم بخندم اما این ابرهای باران زای توی چشمانم ،جهت انحنای لب هایم را هم عوض کرده اند...عجیب غمگینم...
اما توی آغوش تو من فارغم از این همه گلایه.گناه آغوش تو را برای این فراغت به جان می خرم..
تو همیشه گفته ای عشق،پاک ترین گناه امروزهاست..من با همین حکم می زی ام با تو.

گرچه دور...گرچه خیلی دور...گرچه در خیال،گرچه تنهایی

مریم بانو